To właśnie tam wybierają się najczęściej młodzi ludzie z Polski. Mimo swojej długiej historii miasto jest bardzo nowoczesne. Można tam znaleźć nie tylko dyskoteki, ale także miasteczka zabaw, kolejki górskie. Generalnie można mówić o tym, iż jest to miejscowość nastawiona głównie na turystów, którzy wymagają atrakcji.

Oczywiście miasto to odwiedzane jest także przez osoby starsze, które przyjechały tylko wypoczywać. W końcu Sousse to miasto bogate w zabytki takie jak chociażby: katakumby, medyna, ribat czy Wielki meczet. Mimo wszystko Sousse w biurach podróży traktowane jest jako miasto tylko i wyłącznie dla osób młodych co jest wyraźnym błędem. Co prawda jest to najlepsze miejsce dla nich, jednakże nie tylko.

Można powiedzieć, że Sousse to nowoczesny kurort spełniający wymagania dosłownie wszystkich.

Oczywiście koszty wakacji zależą przede wszystkim od standardu hotelu, opcji wyżywienia oraz atrakcji z których zamierzamy skorzystać. Jednakże ceny w stosunku do takich krajów jak chociażby Hiszpania, Grecja bądź Włochy są naprawdę niskie. Niewątpliwie jeśli chodzi o atrakcje Tunezja nie ustępuje niczym tym krajom. Gorące morze, pustynia, wielbłądy, egzotyczne rośliny - to tylko niewielka część tego co można zastać w Tunezji.

Kraj ten nie jest tak rozwinięty jak wspomniana Hiszpania, Grecja czy Włochy, aczkolwiek kurorty turystyczne nie odbiegają standardom europejskich państw. Prawda, że ilość miejsc do zwiedzania jest nieporównywalnie mała, aczkolwiek oferty wczasów w Tunezji są głównie skierowane do osób pragnących wypoczywać. Dodam, że koszty wakacji w Tunezji są niższe od tych na zimnym Bałtykiem, a to o czymś świadczy.

Ta zajmująca powierzchnię ok. 500 km² wyspa zamieszkana jest już od setek lat. Początkowo zajęta była jedynie przez Berberów, jednak mniej więcej w VIII wieku p.n.e. została skolonizowana przez Fenicjan. Założyli oni tutaj osady, które istnieją do dzisiaj. Przez pewien okres w starożytności, podobnie jak cała Tunezja, Dżerba znajdowała się w posiadaniu Imperium Rzymskiego. Po jego upadku wyspa zajęta została przez Arabów. Znacznie rozbudowali oni znajdujące się tutaj miasta, a przede wszystkim założyli fort, który przez wieki uchodził za niemal niemożliwą do zdobycia twierdzę. Mimo tak potężnych fortyfikacji, wyspa przez kolejne stulecia była kilkakrotnie zdobywana przez różne kraje. W XII i XIII wieku kontrolowana była przez Królestwo Sycylii, natomiast w XVI na kilka dziesięcioleci zajęta została przez Hiszpanów. W 1560 roku Dżerba była miejscem, w którym rozegrała się duża bitwa morska pomiędzy flotą turecką, a sprzymierzonymi oddziałami kilku chrześcijańskich, europejskich krajów. Wyspa przez wiele wieków była również bazą i schronieniem dla korsarzy działających na Morzu Śródziemnym, zwłaszcza tych pochodzenia tureckiego.

Dżerba, jak niemal każda wyspa na Morzu Śródziemnym, jest w pewien sposób wyjątkowa, a każdego odwiedzającego urzeka swym pięknem i urokiem. Jej atuty to nie tylko piękna pogoda, panująca tu praktycznie przez cały rok, czy piaszczyste plaże nad Morzem Śródziemnym. Zobaczyć tutaj można również zabytkowe miasta, które przez skrywają w sobie wiele skarbów arabskiej kultury. Swoje ślady pozostawiły tutaj również inne narody, m.in. Żydzi, którzy przez wiele lat zamieszkiwali wyspę. Obecnie większość z nich wyemigrowało głównie do Izraela, wciąż jednak podziwiać tutaj można jedną z najstarszych synagog na świecie.

Wydaje się, jakby Dżerba była zupełnie innym światem niż leżąca na kontynencie Tunezja. Jednak przez to wydaje się ona jeszcze bardziej atrakcyjna i warta odwiedzenia, co z pewnością przyzna każda z odwiedzających wyspę osób.

Miasto zostało prawdopodobnie założone przez Fenicjan jako port morski. W pierwszych wiekach średniowiecza, wraz z całą Tunezją, podbite zostało przez Arabów, mimo to w X wieku stało się wolnym miastem. Wtedy też Sfax przeżywał okres swojej świetności i potęgi, który dobiegł końca już w XII wieku, kiedy to na miasto najechały i zajęły je wojska sycylijskie. Po oswobodzeniu, w XVI wieku ponownie znalazło się pod okupacją, tym razem hiszpańską. W tym okresie bardzo dużym problemem byli piraci, grasujący na wodach Morza Śródziemnego. Z wielu miast nad jego wybrzeżami uczynili oni swoje siedziby, często wybierając właśnie arabskie osady leżące w Afryce. W pewnym okresie Sfax również padł ich łupem, co sprawiło, że miasto popadło w konflikt z wieloma ówczesnymi potęgami morskimi. Zaowocowało to częstymi atakami statków weneckich, którym jednak nie udało się na stałe opanować Sfaxu. W XIX wieku razem z całą Tunezją zajęty został przez Francuzów. W czasie II wojny światowej mieściła się tutaj ważna baza wojskowa, wykorzystywana przez siły niemieckie i włoskie.

Sfax jest miastem wyjątkowym jak na kraj taki, jak Tunezja – czasami ciężko jest tutaj zobaczyć tłumy turystów, tak charakterystyczne dla wielu innych tego typu miejsc. Jednak dzięki temu miasto w dużym stopniu zachowało swoją oryginalną atmosferę i klimat. Tutejsza medyna naprawdę może być uważana za prawdziwy, arabski bazar, na którym nie sprzedaje się rzeczy stworzonych specjalnie ku zadowoleniu turystów. Równocześnie nie oznacza to, że Sfax jest miejscem nieprzyjaznym dla odwiedzających – przeciwnie, nie trudno tutaj o dobry hotel, zaś mieszkańcy są mili i chętni do pomocy dla obcych.

Wielki meczet, pałace, muzea i wszechobecna atmosfera, jaką uświadczyć można jedynie w miastach znajdujących się w kręgu tej specyficznej kultury – wszystko to znaleźć można w mieście zwanym Sfax. Dodajmy do tego niezakłócany przez rzesze turystów spokój, a uzyskamy jedno z najpiękniejszych miejsc w całej Tunezji.

Ze względu na wiek miasta, dokładna data jego powstania nie jest znana. Na pewno istniało już ok. VI w. p.n.e., ponieważ to z tamtych lat pochodzą najstarsze zachowane do dziś budowle. Założone zostało prawdopodobnie przez Berberów, zamieszkujących te tereny od niepamiętnych czasów. W VIII wieku p.n.e. przybyli tutaj Fenicjanie, przekształcając miasto w jedną z wielu swoich kolonii. Dalsze losy Kerkouane nie są dobrze znane – wiadomo, że ok. 255 roku p.n.e., w czasie wojen punickich, zostało ono zniszczone przez Rzymian. Po tym wydarzeniu zostało całkowicie porzucone przez mieszkańców i popadło w ruinę. Zapomniane i opuszczone, czekało na swoje ponowne odkrycie aż do XX wieku.

Pozostałości po Kerkouane pozwalają przypuszczać, że było to niegdyś duże i bogate miasto. W jego architekturze zachowały się elementy typowe zarówno dla kultury berberyjskiej, jak i fenickiej. Większość najokazalszych budynków powstała prawdopodobnie ok. III wieku p.n.e., który uważany jest za okres największej świetności miasta. Kerkouane miało prawdopodobnie również znaczenie religijne – wśród jego ruin znaleziono fenicką świątynię, jedną z największych tego typu budowli w Afryce.

Jeśli wierzyć starożytnym kronikarzom i pisarzom, Kerkouane było niegdyś dużym ośrodkiem przemysłowym, kulturowym oraz religijnym. Liczne przedmioty codziennego użytku oraz ozdoby potwierdzają przypuszczenia, że jego mieszkańcy należeli do pracowitych i zamożnych. Jego upadek uważać można za wielką stratę – być może, gdyby mogłoby rozwijać się w spokoju przez kolejna stulecia, dziś w tym samym miejscu stałoby duże i piękne miasto. Tego jednak, niestety, nie dowiemy się już nigdy.

Nie jest znana dokładna data powstania Monastyru. Pewne jest, że istniał on za czasów rzymskich. W pierwszych stuleciach epoki średniowiecza, ok. VII wieku, miasto podbite zostało przez wojska arabskie. Od tamtego czasu zarówno Monastyr, jak i cała Tunezja ściśle związana jest z kulturą muzułmańską, co uwidacznia się zwłaszcza w architekturze.

Wśród zabytków Monastyru zdecydowanie przeważają obiekty typowe niemal dla każdego arabskiego miasta. Zobaczyć zatem można zabytkową, otoczoną murami medynę a także wiele zwyczajnych budynków, prezentujących charakterystyczną architekturę. Miasto to posiada jednak jeszcze coś – wyjątkowy, spokojny klimat i atmosferę skłaniającą odwiedzającego do zadumy. Zwiedzając Monastyr na własnej skórze czuć wszechobecną religijność, która uosabia się w wielu świątyniach i klasztorach.

Jedną z głównych budowli Monastyru jest tutejszy ribat, czyli muzułmański klasztor. Tutejszy nosi nazwę Ribatu Harthema, i jest jednym z najbogatszych i najokazalszych zakonów w całej Tunezji. Tworzy go cały zespół budynków, wśród których rzuca się w oczy ich pierwotne zastosowanie – klasztor służył niegdyś jako forteca obronna, przez co do dzisiaj posiada fortyfikacje w postaci murów oraz licznych wież. Oprócz tego, zwiedzający mogą odwiedzić także muzeum poświęcone kulturze arabskiej oraz religii islamu, głównie rozmaite formy sztuki.

Oprócz potężnego Ribatu, w Monastyrze znaleźć można jeszcze jedną niezwykle ważną budowlę – mauzoleum wspomnianego już pierwszego prezydenta niepodległej Tunezji, Habiba Burgiby. Grobowiec ten zbudowany został z niezwykłym rozmachem, co świadczy o szacunku, jakim Tunezyjczycy darzą swego dawnego przywódcę. Przed wejściem stale wystawiona jest warta honorowa, a dwa potężne minarety, typowe dla muzułmańskich świątyń, widoczne są już z daleka.

Monastyr jest niezwykłym miastem, w pewien sposób różniącym się od innych tunezyjskich osad. Jego specyficzna atmosfera sprawia, że jest również jednym z najchętniej odwiedzanych miast w Tunezji, a każdy, kto choć raz tam był, potwierdzić może, że w pełni zasługuje ono na ten tytuł.

Pierwotnie znajdowała się tutaj osada założona przez Fenicjan, jednak z biegiem lat popadła ona w ruinę. Następnie na tereny te przybyli Berberowie, którzy również stworzyli tutaj swoje miasto, które jednak zostało podbite przez Rzymian. Za ich panowania miasto uzyskało dzisiejszy styl i architekturę, wtedy też powstało większość z zachowanych do dzisiaj budowli. Jednak Imperium Rzymskie w końcu upadło i miasto znalazło się w granicach Cesarstwa Bizantyjskiego. Przez władze Bizancjum zostało początkowo zmienione w obronny fort, jednak z czasem stało się nieco zapomniane, by w końcu, z biegiem lat, upaść całkowicie. Pomimo tego pewna liczba ludzi wciąż je zamieszkiwała, co uchroniło ruiny przed kompletnym zniszczeniem. Dzięki temu w XX wieku mogły się tutaj rozpocząć badania archeologiczne.

Wśród zachowanych do dzisiaj budowli, będącymi niegdyś częścią miasta Dugga, przeważają obiekty charakterystyczne dla wielu innych rzymskich osad. Głównym obiektem w całym mieście był kapitol. Ten, który oglądać można w Dugga to jedna z największych i najlepiej zachowanych tego typu budowli w całej Afryce. W mieście nie mogło zabraknąć również teatru, zbudowanego zgodnie z rzymskimi standardami. Ciekawostką jest, że ów miejski teatr wykorzystywany jest do dzisiaj – kilka razy w roku wystawiane są na nim rozmaite sztuki, z reguły pochodzące z czasów rzymskich. W mieście pełno jest również świątyń, co być może świadczy o jego sporym znaczeniu religijnym.

Ruiny miasta Dugga dają zwiedzającym niepowtarzalną okazję do ujrzenia na własne oczy budowli, które stoją na swoim miejscu już od setek lat. Jest to w pewien sposób jedno z najszczególniejszych miejsc w całej Tunezji, w którym, zdaniem niektórych, czas niemal zatrzymał się w miejscu.

Kairuan w odróżnieniu od wielu innych miast w Tunezji nie zostało założone przez Fenicjan, Kartagińczyków ani Rzymian w starożytności. Powstało w VII wieku, założone przez Arabów, którzy w tym okresie prowadzili podbój całej Afryki Północnej. Z czasem urosło ono w siłę, na początku IX wieku stając się nawet stolicą jednego z arabskich krajów. W XI wieku było już słynnym w całym muzułmańskim świecie centrum religijnym i naukowym. Niestety, w 1057 roku zostało w dużym stopniu zniszczone wskutek ataku. Od tamtego czasu utraciło nieco na swym znaczeniu politycznym i gospodarczym, pod względem religii wciąż jednak pozostało „świętym” miastem. Nieco ze swej dawnej świetności Kairuan odzyskał pod panowaniem Turków, którzy traktowali miasto z szacunkiem, odbudowując wiele zniszczonych świątyń i budowli, a także tworząc nowe.

Jako miasto o tak dużym znaczeniu, Kairuan cieszy się ogromną popularnością i zainteresowaniem wśród zagranicznych turystów. Zbudowane od podstaw przez Arabów, jest ono niemal esencją ich kultury i architektury. Równocześnie jego zwiedzanie jest nieco utrudnione, bowiem wstęp do wielu budynków, zwłaszcza świątyń, jest zakazany dla ludzi nie wyznających Islamu.

Charakterystyczną cechą niemal każdego arabskiego miasta jest medyna, zabytkowa dzielnic, w której znajdują się zwykle najstarsze budynki. Podobnie jest i w tym przypadku – tutejsza medyna otoczona jest okazałymi murami pochodzącymi z VIII wieku, a większość jej powierzchni zajmują bazary.

Jak można się spodziewać po świętym mieście, w Kairuanie nie brak świątyń o różnym wieku i wielkości. W tym liczącym sobie ok. 120 tysięcy mieszkańców mieście znajduje się ponad setka meczetów! Do najsłynniejszych z nich należy m.in. Meczet Cyrulika. Jego niezwykła nazwa pochodzi od znajdującego się w jego wnętrzu grobu, w którym prawdopodobnie spoczywają szczątki pewnego bliskiego przyjaciela Mahometa. Miał on posiadać włosy pochodzące z jego brody, czym zasłużył sobie na przydomek „fryzjera”, zwanego też kiedyś właśnie cyrulikiem. Oprócz świątyń w mieście można także odwiedzić liczne muzea prezentujące różne aspekty kultury arabskiej.

Jak widać, Kairuan jest miastem o niezwykle bogatej kulturze i wielkim znaczeniu. Odwiedziny w nim pozwalają na poznanie nie tyle zabytków należących do Tunezji, ale do całego świata muzułmańskiego.

Susa jest jednym z najstarszych tunezyjskich miast – jej początki sięgają aż XI wieku p.n.e. Założona została przez Fenicjan, zaś jej dzieje zbliżone są do wielu innych miast w tym regionie – w II wieku p.n.e. władzę nad miastem przejęli Rzymianie. W okresie tym Susa była nawet stolicą jednej z afrykańskich rzymskich prowincji, co pozwoliło jej się stać znaną i bogatą osadą. Gdy upadło Cesarstwo Rzymskie, na jego ziemiach zapanował chaos, przez co miasto znalazło się w rękach Wandalów. Jednak w VII wieku na tereny północnej Afryki dotarły wojska Arabów, którzy w średniowieczu stopniowo podbijali coraz to większe tereny. W ten sposób do Susy, jak i do całej Tunezji, zawitała kultura arabska, która kształtuje sposób życia i obyczaje jej mieszkańców po dziś dzień.

Co prawda dzisiejsza Susa w dużym stopniu jest miastem nowoczesnym, nie utraciła jednak ducha i klimatu średniowiecznej, arabskiej osady. Wśród jej zabytkowych budowli nie może oczywiście zabraknąć meczetu – tutejsza świątynia zbudowana została w 851 roku. Interesująca jest również zabytkowa część zabudowań – medyna. Dzięki swojej wartości znalazła się ona nawet na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. W mieście zobaczyć można też słynne muzeum archeologiczne, w którym podziwiać można imponujący zbiór mozaik pochodzących z różnych okresów w historii, a także rozmaite przedmioty znalezione w czasie wykopalisk archeologicznych. Znacząca ilość turystów odwiedzających Susę przyciągana jest jednak głównie przez wygodne, nowoczesne hotele oraz piękne, ciepłe i czyste plaże. Można więc uważać, że to możliwość wypoczynku nad ciepłym wybrzeżem Morza Śródziemnego przyniosło miastu tak ogromną popularność.

Susa jest zatem miastem dającym możliwość zarówno zwiedzenia starych, często liczących sobie kilka stuleci budowli, oraz spokojnego relaksu na piaszczystej plaży. Dla setek tysięcy turystów odwiedzających co roku Tunezję, są to zdecydowanie wystarczające powody aby większość czasu spędzić właśnie w tym mieście.